Story Froot: Fantasie
‘Willen jullie een tosti?’
Onbewogen liggen Finn en zijn nieuwe vriendje Sander in de zitzak voor de televisie naar de zoveelste talentenshow voor kinderen te kijken.
Ik loop naar ze toe en herhaal mijn vraag.
‘Doe mij maar met ketchup,’ zegt Finn.
‘Ok, Sander, jij ook een tosti?’ vraag ik.
Sander lijkt afgeleid, zijn blik verplaatst zich van de televisie naar het plafond. Dromerig speuren zijn ogen het plafond af.
‘Sander, ham op je tosti?’ probeer ik nogmaals.
‘Ketchup,’ zegt Sander.
Ik vraag me af of dit een reactie op mijn vraag is.
‘Geen kaas,’ zegt Sander.
‘Een tosti zonder kaas is geen tosti,’ antwoord ik.
Sander staart gedachteloos voor zich uit, zijn mond open, een reactie blijft uit.
Ik besluit tosti’s met en zonder ham te maken.
Even later zitten Finn en Sander tosti’s te eten voor de TV. Sander neemt een halve tosti in zijn linkerhand en een halve in zijn rechterhand, zijn blik is glazig. Zonder te kijken steekt hij een halve tosti in zijn mond. Kauwen is nagenoeg onmogelijk, zijn mond dichtdoen ook. Hij duwt zijn hoofd naar achteren en perst zijn kaken op elkaar. De tosti steekt half uit zijn mond terwijl hij begint te malen, de kruimels vallen op de grond.
Ik erger me, zometeen zit de ketchup aan het kussen. Ik besluit er niks van te zeggen maar merk dat me dat moeite kost. Mijn blik afwenden lukt niet.
Sander kijkt op. Ik veins een vriendelijke glimlach, sla mijn ogen neer en doe of ik verder lees in de krant.
Dan steekt Sander zijn linkerarm uit als een antenne, zijn pink draait rond alsof hij bereik zoekt. Minutenlang staart hij gefascineerd naar zijn pink. Ik vraag me af wat hij denkt, wat zijn fantasie is. Ik kijk in het verlengde van zijn arm, naar de beweging van zijn pink maar begrijp het niet. Het kauwen is gestopt, een stuk tosti steekt nog uit zijn mond.
De televisie grijpt zijn aandacht. Hij gniffelt en herhaalt wat er op TV wordt gezegd. Meer kruimels vallen uit zijn mond.
Alsof Sander mijn ogen voelt draait hij zijn hoofd om en kijkt me aan. Ik voel me betrapt, mijn oordeel onthult. Hij staart me aan en wendt zijn ogen niet af, alsof hij me trotseert. Mijn eerste impuls vindt dat onbeschoft.
Dan bedenk ik me de moed van deze jongen van acht tegen mijn veertig jaar. En tegen mijn oordeel.
Mijn oordeel dat zich nu langzaam tegen mijzelf keert.
Verhaal: Ben Solleveld
DEEL DIT ARTIKEL