Story Froot: Kinderlijke overgave
Kinderlijke overgave
Het is een warme zomerdag, dertig graden, de hemel is blauw. Het is benauwd, broeierig. We zijn in het buitenbad van zwembad De Wetering op zoek naar verkoeling. Mijn zoon Pim heeft bijna zijn A diploma, met opblaasbandjes om zijn armen kan hij in het diepe, voor het eerst. Hij vindt het prachtig, hij hoort bij de grote jongens. Hij negeert alle zweminstructies en zwemt als een hondje, trappelend. Vanaf de kant springt hij het diepe in, angst voor water is hem vreemd geworden.
Pim wil naar de glijbaan, twee meter breed met hobbels en een meter of zes lang. Samen staan we tussen tientallen jongens van tien tot twaalf jaar. Meisjes zijn er nauwelijks in de rij. We storten ons naar beneden en vallen in het water. We gaan nog een keer. En nog een keer. Elke keer sneller. Na twintig ritjes hou ik het voor gezien. Pim wil nog vaker, alleen. Ik twijfel. Opvoeden is loslaten, maar op het juiste moment. Ik laat hem gaan en wacht beneden bij het water. Tussen de benen van de jongens zie ik mijn kleine mannetje staan. In de rij op de trap, telkens een trede hoger. Hij kijkt omhoog naar de grote jongens. Hij is boven. Nauwlettend kijkt hij hoe ze naar beneden glijden. Hij wacht zijn moment af, wanneer de grootste jongens weg zijn en er plek is. Dan stort hij zich naar beneden. Zijn plezier en overgave zijn aanstekelijk.
Hij gaat weer. Bovenaan de glijbaan valt me een grote man op. Hij dringt voor, Pim wacht. De man is zeker honderd kilo. Hij stort zich naar beneden op zijn buik met zijn armen en benen gespreid, schreeuwend. Hij neemt het leven met volle teugen. Ik verbaas me over een volwassen man die zich zo gedraagt. De lompheid staat me tegen, de kinderlijke overgave is mooi. Zijn zoon stort zich erachteraan. Pim kijkt, zijn ogen glimmen. Ook hij stort zich op zijn buik naar beneden. Ik zie opwinding, angst en pret in zijn ogen. Beneden knalt hij in het water, dat moet zeer doen. Dan zwemt hij zo hard als hij kan weg van de glijbaan, uit angst iemand op zich te krijgen. Hij lacht, tevreden met zijn overwinning. Ik steek mijn duimen op.
De volwassen man snuit zijn neus in het water en komt het zwembad uit. Zijn armen liften hem op uit het bad alsof hij een vedergewicht is. Zijn zoon van een jaar of tien volgt. Beiden dragen een strakke zwarte zwembroek opgetrokken tot over de navel. Ze rennen in volle vaart naar de trap van de glijbaan en gaan nog vele malen de glijbaan af. Mijn zoon ook.
Een half uur later zitten we op onze handdoek een ijsje te eten in de zon. In de verte komt de man met zoon aanrennen alsof ze een marathon lopen. Ze stoppen vlakbij en gaan zitten bij een dikke vrouw. Ook zij neemt het leven met volle teugen. Hij geeft haar een kus op haar lippen, ze lacht hem toe. De jongen gaat er volgzaam naast zitten. Ze zitten hooguit een paar minuten en storten zich dan weer met groot geweld in het zwembad. De vrouw lacht om haar mannen.
‘Pap, ik ga weer naar de glijbaan!’
Ik zie twee glimmende ogen. Ik lach en knik mijn hoofd.
Het was het juiste moment.
Verhaal: Ben Solleveld
DEEL DIT ARTIKEL