Story Froot: Zeven weken geleden
De sneeuw knispert onder mijn voeten, een onverwachte schoonheid is over het bedrijventerrein neergedaald. De avond heeft een warmrode gloed over zich die me doet denken aan het Noorderlicht. Mijn racefiets is bijna onzichtbaar tegen de witte coniferen.
De dunne fietsbanden glibberen door de sneeuw. Ik probeer in de sporen van andere fietsers te rijden. Snelheid maken is onmogelijk, warm worden ook. Zestien kilometer naar huis fietsen door de sneeuw. Dat wordt anderhalf uur met dit tempo. Mijn vriendin staat weer vast op de A2, ze heeft zojuist de kinderen bij opa en oma afgezet na een rit van drie uur en is vrijwel meteen weer in de auto naar huis gestapt.
We gaan vanavond naar Amsterdam, drinken en dansen op raw techno in Trouw met Amsterdamse vrienden. Een escapade waar we naar uitkijken, een korte breuk met de rust, reinheid en regelmaat in ons verantwoordelijke vinexleven.
Om zeven uur ben ik eindelijk thuis, moe en onderkoeld. Ik pak een dikke trui en draai de verwarming omhoog. Het fietsen door de sneeuw was behoorlijk afzien. Om negen uur moeten we weg, eerst nog eten. Ik zet de pannen op het fornuis en sms mijn vriendin hoe laat ze verwacht thuis te zijn.
Op de TV wordt live verslag gedaan van de totale chaos op het spoor en de weg. Mijn hoop op onze uitbraak vervliegt.
Als ik het eten klaar heb komt mijn vriendin binnen na haar monsterrit. Ze ziet er hyper uit.
We zitten op de bank en eten, zwijgzaam kijkend naar de TV.
‘We gaan gewoon hoor, dan zal het wat langer duren. We nemen gewoon biertjes mee in de trein,’ zegt mijn vriendin.
Haar lichaamstaal spreekt onverbiddelijkheid.
‘Ik weet het niet, uren op een koud station staan en nooit aankomen lijkt me niet heel geweldig,’ zeg ik.
Ik sms een vriend die bij de NS werkt voor advies.
‘Zou het niet doen! Treindienst start nu langzaam op. Je zult nog lang onderweg zijn. Excuses voor het ongemak. R.’
Ik toon de sms.
‘Klotesneeuw,’ verzucht ze.
Verhaal: Ben Solleveld
DEEL DIT ARTIKEL