Story Froot: Zintuigen
Zintuigen
Ik fiets op de Overeindseweg langs het Amsterdam-Rijnkanaal. Het enige geluid dat ik in de verte hoor is gebrom en het kortademig sputteren van een scheepsmotor die de onafgewerkte ruwe olie moeizaam wegslikt. Zwarte roetdampen worden ritmisch uitgestoten. Het geluid is aanstekelijk en verstikkend tegelijkertijd, zoals ingehouden funk die nooit ontlaadt. Scheepsmotoren lijken ontsnapt aan de menselijke drift tot perfectionering. Ooit de trots van de industriële revolutie, nu een anachronisme dat bestaat bij de gratie van verbranding van goedkope afvalproducten. Ik sla rechtsaf en klim de brug op naar de Laagravenseweg. Ik hoor geritsel in de struiken. Hier in het taluud woont een fazant met zijn zes hennen. Een dagelijkse ansichtkaart van het Romeinse Rijk dat ze hier bracht. De hennen schieten weg. De fazant trotseert me door te blijven staan. Ik fiets voorbij. De scheepsmotor sterft weg en wordt vervangen door de fabriekshal van afvalverwerker VV. Ik hoor de lopende band en botsend metaal dat resoneert door de hal. Het is kwart over acht ’s ochtends. Ik ben op een derde. Hoorbaar verlaat ik het platteland en betreed de stad. Met het betreden van de stad verdoven mijn zintuigen. De stortvloed aan prikkels maakt de fijne waarneming onmogelijk. Auto’s verstoppen mijn zicht, mijn reuk, mijn gehoor. Nog een kwartier, dan zijn ze weer grotendeels verdwenen. Dan fiets ik langs het Merwedekanaal. En hoor de riemen in het water slaan van de studenten van Triton. Nog heel even.
Verhaal: Ben Solleveld
Foto: Marc Gommans
DEEL DIT ARTIKEL