Story Froot: Het is je leeftijd
De spieren in mijn bovenbenen trekken samen. Ik zet mijn fiets op slot en loop het schoolplein op. Het voelt als laatst, toen ik na de vrijdagmiddagborrel naar huis fietste. Eerst was er niks aan de hand, tot ik ‘s nachts wakker werd met kramp in mijn bovenbenen. Een kramp die voelt alsof je spieren onder stroom staan. Een kramp die niet leek over te gaan. Gek werd ik ervan. Te veel alcohol en te weinig water volgens mijn vriendin. En je leeftijd, zei ze lachend.
Nog tien minuten, dan gaat de bel en komen de kinderen uit school. Het plein is bevolkt met moeders en een sporadische vader. Ik heb geen zin om aan te sluiten bij een groepje bekende moeders en speur het plein af naar Dennis. Onze dochters hebben één keer afgesproken. Wij spreken elkaar sindsdien op het schoolplein, wachtend op onze kinderen. We praten over vaderschap, muziek, schrijven. Het is donderdag, dan is Dennis er normaal gesproken. Vandaag niet.
Ik pak mijn telefoon en veeg verveeld door Twitter en Facebook. Mijn benen voelen nog steeds stijf. Ik probeer ze wat los te schudden. Mijn lichaam is gewend om dagelijks zestien kilometer van huis naar werk en vice versa te fietsen. Misschien ben ik vandaag te hard van start gegaan en protesteert mijn lichaam uit onvrede over de werklast.
Het schudden lijkt niet te helpen, het wordt erger. Ik stop mijn telefoon weg en masseer mijn bovenbenen. De pijn verhevigt zich. Mijn spieren verkrampen zo erg dat ik bijna niet meer op mijn benen kan staan. Ik kijk om me heen en vraag me af wat al die moeders doen als ik hier op de tegels ga liggen. Iedereen zal naar me kijken. Waarom moet mijn lichaam uitgerekend nu staken? Knedend in mijn benen verman ik me en blijf rechtop staan. De pijn wordt zo heftig dat ik me afvraag hoelang ik dit nog volhoud. De kracht vloeit uit mijn benen, mijn knieën knikken. Het lukt me niet meer om rechtop te staan. Ik geneer me maar wil toch op het schoolplein gaan liggen.
De schoolbel gaat, mijn zoon rent als eerste naar buiten. Ik zak door mijn knieën zodat ik op gelijke hoogte met hem sta en geef hem een knuffel. Het oogt natuurlijk.
‘Wat is er pap?’ zegt hij, mij feilloos aanvoelend.
‘Ik heb kramp in mijn benen,’ lach ik met kiespijn.
Ik ga zitten op het schoolplein en strek mijn benen.
Honderd kinderen rennen de school uit met een oorverdovend kabaal. Ouders en kinderen zoeken elkaar op het drukke schoolplein.
Niemand let op mij.
Verhaal: Ben Solleveld
DEEL DIT ARTIKEL